Simply lovely - de kunst van presteren én genieten
Ken je Max z’n uitspraak?
Na een overwinning klinken die twee woorden regelmatig over de boordradio: Simply lovely!
Ik merk dat ik er iedere keer weer om moet glimlachen. En hoe langer ik over die woorden nadenk, hoe meer betekenis ik erin ontdek. Niet alleen over de mentaliteit van een absolute winnaar, maar misschien ook wel over hoe ik zelf met prestaties, verwachtingen en plezier zou kunnen omgaan.
Maak het niet onnodig ingewikkeld.
Wat mij fascineert aan Max, is de ogenschijnlijke eenvoud waarmee hij complexe situaties benadert. Niet eindeloos twijfelen, maar vertrouwen op wat je hebt geleerd.
En vergis je niet: achter die eenvoud schuilt een wereld van voorbereiding, training, ervaring en samenwerking.
Eenvoud is dus niet het ontbreken van complexiteit. Het is het vermogen om ermee om te gaan.
Juist wanneer het erop aankomt, kan ik mezelf verliezen in vragen, twijfels en de behoefte om alles onder controle te houden. Terwijl ik misschien veel meer heb aan het vertrouwen op wat ik al weet en kan.
Dat vraagt om voorbereiding. Om herhaling. Om routines die houvast bieden en om de discipline je aandacht te richten op wat werkelijk belangrijk is.
Misschien is dat wel de paradox van eenvoud? Hoe beter je bent voorbereid, hoe minder je op het beslissende moment hoeft na te denken.
Mijn les: Vertrouw op je voorbereiding. Laat los wat je niet kunt controleren en richt je aandacht op wat ertoe doet.
Lovely – de kracht van genieten.
En dan dat tweede woord. Lovely.
Misschien vind ik dat nog wel het mooiste onderdeel van zijn uitspraak. Want wat blijft er van een overwinning over als je jezelf nooit de tijd gunt om ervan te genieten?
Maar misschien gaat Lovely niet alleen over het vieren van een overwinning. Misschien gaat het ook over het plezier dat je onderweg ervaart. Over alles wat een prestatie waardevol maakt, zelfs een wedstrijd waarin je alles geeft, maar toch verliest.
Ik ben wel eens geneigd om na het bereiken van een doel meteen het volgende doel te stellen. De lat omhoog, de verwachtingen die groeien en wat gisteren nog bijzonder was, voelt vandaag alweer vanzelfsprekend.
Maar waarom eigenlijk?
Soms lijkt ambitie weleens op een finishlijn die telkens een stukje verder opschuift. Hoe harder je loopt, hoe moeilijker het wordt om stil te staan bij wat je al hebt bereikt.
En soms herinner ik mezelf eraan om gewoon even stil te staan. Bij een mooie wedstrijd. Bij de inspanning die eraan voorafging. Bij wat ik leer van vrienden en trainers. Bij het lachen om mezelf en om elkaar. Niet alles hoeft altijd zo serieus te zijn. En juist dat geeft mij lucht.
Mijn les: schuif de finish niet meteen vooruit. Sta stil bij wat lukt en gun jezelf het plezier ervan.
En misschien zit daar wel de kunst.
We lijken ambitie en tevredenheid soms als tegenpolen te beschouwen. Alsof tevreden zijn betekent dat je niet verder wilt. En alsof ambitie betekent dat het nooit goed genoeg is.
Kun je niet ambitieus zijn én genieten? Jezelf blijven uitdagen én waarderen wat je al hebt bereikt? Gericht zijn op het resultaat én plezier beleven aan de weg ernaartoe?
En precies daarin schuilt voor mij de kracht van die twee woorden.
Niet alleen wanneer ik win. Maar juist ook onderweg.
En dat besef?
Simply lovely.
Reacties
Een reactie posten