“Geloof je nog in of-of? Of ben je al toe aan en-en?”

Geloof je nog in of-of? Ik wilde hem eerst niet delen: ‘dit is mijn ego’, dacht ik. En eerlijk gezegd, is het ook gewoon zo.

Ja hoor… heb ik nu serieus een quote bedacht? Alsof je jezelf dan ineens heel belangrijk vindt.

Toch bleef de zin hangen. Niet omdat ik denk dat ik hiermee een wereldschokkende wijsheid heb ontdekt, maar omdat hij mij aan het denken zette. En misschien nog wel belangrijker: hij zette mensen om mij heen aan het denken.

Dus vooruit. Ik deel hem.

“Geloof je nog in of-of? Of ben je al toe aan en-en?”

We denken namelijk vaak in tegenstellingen. Werk óf privé. Resultaat óf welzijn. Hard zijn óf aardig zijn. Vrijheid óf verantwoordelijkheid. Luisteren óf beslissen. Denken óf doen.

De illusie van een keuze moeten maken.

Maar misschien is dat wel helemaal niet nodig.

Dit betekent niet dat alles altijd samen kan. Soms moet je daadwerkelijk kiezen. Maar ik vraag me steeds vaker af hoeveel van onze zogenaamde keuzes eigenlijk ontstaan doordat we zelf een tegenstelling creëren die er niet per se hoeft te zijn.

Of-of maakt de wereld overzichtelijk en utopisch.
En-en maakt de wereld ingewikkelder, maar realistisch en inclusief.

Maar misschien is die ingewikkeldheid juist waar de ruimte zit. Die ruimte waar iedereen zich gezien en gehoord kan voelen.

Niet meer wij tegen zij, maar wij als alles wat er is. Wij, waarin verschillende meningen en gevoelens naast elkaar kunnen bestaan en elkaar kunnen versterkend. De kracht van het collectief.

“Geloof je nog in of-of? Of ben je al toe aan en-en?”

Misschien is dat wel wat ik interessant vind aan deze quote.

Niet dat ze van mij is.

Niet dat ze bijzonder origineel moet zijn.

Maar dat ze een vraag stelt.

En mag ik een vraag aan jou stellen: wat is daarop jouw antwoord?