Leven als een piano speler

Ooit gehoord van Ludovico Einaudi? Ik las ergens: “Hij schildert met muziek.” Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Zijn muzieknoten zijn inderdaad net zorgvuldige penseelstreken op een wit canvas.

Deze piano virtuoos kan een ieder in z’n eentje beroeren. Hij inspireert, motiveert en nodigt uit tot nadenken. Zijn composities zijn oorstrelend, episch en zijn groots in al z’n eenvoud. De oogstrelende manier waarop z’n handen bewegen en de toetsen doen indrukken, geven de klanken hun vorm en versterken de inhoud.

Ludovico ging op reis, een creatieve zoektocht, waarbij hij experimenteerde met spannende stukken, met een intermezzo, een melodie die schuurt, maar altijd in volledige harmonie. En toch miste er iets! Hij hoorde zijn muziek altijd al veel breder, met meer diepgang en vooral samen met andere mensen.

Hij begon samen te werken met 1, 2, 10, 30, en uiteindelijk een 60 koppig orkest en minstens de helft aan geluids- en licht technici. Een rijk gevoel aan levensenergie, creatieve kracht, in beweging en op gepaste momenten de stilte.

De ‘andere geluiden’ dienen wij allemaal te horen, waar nodig in meebewegen, soms te laten, soms te begrenzen en een andere keer juist mee te nemen naar een betere plek. Of dat nou een viool, een cello, de gitaar of de drums zijn. Elk instrument heeft z’n unieke rol en levert een bijdrage. Soms is deze bijdrage duidelijk waarneembaar en soms is deze ook ondersteunend aan het geheel. Dan hoor je ze misschien niet, maar ze zijn onmisbaar in het grotere collectief.

Door het gitaar spelen, de drumlessen die ik volg en mijn voorzichtige zang, zie en hoor ik steeds vaker de melodie. Er is geen jij, er is geen ik. Er is alleen maar de muziek. En ja, de pianogeluiden hoor ik ook, duidelijk, dienend en richtinggevend.

Het leven is als een muziekcompositie. Dank je wel Ludovic. Bedankt voor jouw reis en de levenslessen die jij laat horen!